Advertentie

Hoofdbonken

Wat wordt eronder verstaan? Zo rond de negen maanden is een typische leeftijd waarop het voor het eerst optreedt. Als kinderen een jaar of drie zijn is het meestal weer verdwenen.

Wanneer kinderen met hun hoofd tegen de achterkant of de spijlen van een bedje gaan bonken wekt dat bij veel ouders in eerste instantie nogal wat onrust op. Het bonken kan nogal hard klinken doordat het hele bed meebeweegt. Tijdens het bonken maken de meeste kinderen er ook nog een typisch neuriënd geluid bij. Er is vaak angst dat het bonken van het kind niet normaal is en dat het ritmische bewegen een uiting is van een ontwikkelingsachterstand. Tijdens het ritmisch bewegen met het hoofd, lijkt het kind zich te hebben afgesloten van de buitenwereld en zich in een soort trance te bevinden. 

Hoofdbonken komt meestal voor het inslapen of tijdens het slapen voor. Soms is het tevens aanwezig bij het wakker worden. Het hoofdbonken gaat er vaak zo heftig aan toe dat kinderen op hun voorhoofd een harde blauwe plek krijgen of een kale plek krijgen op het achterhoofd.

Er zijn ook kinderen die met hun hoofd gaan bonken als uiting van boosheid, of uit frustratie als ze hun zin niet krijgen of als ze iets wat ze van hun ouders moeten doen niet willen. Dit hoofdbonken dat vaak tegen de grond, de muur of de box voorkomt heeft duidelijk een heel andere oorzaak. Vaak zijn het temperamentvolle kinderen die dit doen. Hierbij is negeren vaak de beste aanpak. 

Wat is de oorzaak? De reden waarom kinderen dit doen is niet helemaal duidelijk. Vermoedelijk heeft het iets te maken met de moeite die kinderen op deze leeftijd hebben met de overgang van waken naar slapen. Het hoofdbonken kan daarom als een ontwikkelingsfase probleem worden gezien. Zodra het kind een bepaalde leeftijd heeft is er psychologisch zover een uitrijping gekomen dat het zich spontaan oplost. Hoofdbonken bij oudere kinderen kan wel wijzen op een achterstand in ontwikkeling, maar het zal dan zeker niet het enige kenmerk hiervan zijn. Er wordt ook wel verondersteld dat het hoofdbonken een uiting van een bepaalde gespannenheid is die het kind niet goed kan uiten. Dit klopt wel met de waarneming dat sommige kinderen zodra zij een bepaalde stress ervaren meer gaan bonken.

Wat kan er aan worden gedaan? Het is altijd belangrijk om te voorkomen dat uw kind zich tijdens het bonken al te erg kan bezeren. Met inachtneming van de veiligheid van het bedje is het mogelijk iets om de bedspijlen te wikkelen of iets tussen de achterkant van het bed en de wand te plaatsen, zodat het bonken geen of minder lawaai maakt. Soms lijkt het wel dat wanneer het bonken geen geluid meer veroorzaakt de kinderen het minder gaan doen. In principe moet men ervan uitgaan dat het hoofdbonken een normale situatie is die bij oudere zuigelingen en peuters kan voorkomen. Wanneer het zich op deze leeftijd voordoet kan men er daarom ook van uitgaan dat als het kind ouder wordt het vanzelf over zal gaan.

Omdat het hoofdbonken iets te maken heeft met de overgang van waken naar slapen en mogelijk met een bepaalde gespannneheid is het ook een goede aanpak om uw kind al voor het slapen gaan in een wat rustige sfeer te brengen, met rustige muziek, tijdens het oplopen wat wiegen of als de leeftijd daarvoor geschikt is het voorlezen van een kort verhaaltje.